หลายสิบปีที่แล้วถนนหน้าบ้านฉันเป็นถนนเล็ก ๆ เป็นทางเดินเข้าออกของคนในละแวกนี้ซึ่งล้วนแต่เป็นวงศาคณาญาติกันทั้งนั้น...

ตอนเป็นเด็ก.."...ไปบ้านย่ากันเถอะ.." เป็นอะไรที่ฟังแล้วไกลมากการเดินทางก็ดูจะลำบากไปซะทุกอย่างที่สะดวกและประหยัดเวลาที่สุดคือนั่งเรือข้ามฟากจากฝั่งค่ายนเรศวรมาขึ้นที่ฝั่งวัดน้อย  พวกเรา 4 พี่น้องรวมทั้งพ่อแม่  ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในเรื่อฉันภาวนาให้ถึงฝั่งเร็ว ๆ ....เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น

สมัยที่ยังเรียนอยู่เวลาไปโรงเรียนพวกเราต้องข้ามสะพานไปกลับระหว่างโรงเรียนกับบ้าน  สะพานนเรศวรเป็นสะพานข้ามแม่น้ำน่านและเป็นสะพานเดียวที่มีอยู่ในตอนนั้น  ทุกครั้งที่ติดไฟแดงบนสะพานชอบคิดพิเรนเสมอว่าถ้าเกิดว่าสะพานพังขึ้นมาแล้วฉันจะทำไงดีเนี่ย  ว่ายน้ำก็ไม่เป็น....แต่แล้วก็รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้

ทางเข้าบ้านย่าจะเป็นทางเดินเล็ก ๆ ขนาดกว้างเมตรกว่า ๆ เหมือนทางเข้าบ้านในชนบท..ก็นั่นดิ..บ้านย่าก็อยู่ชนบทเหมือนกัน  แต่ทำไมคนในเมืองชอบเรียกคนชนบทว่าคนบ้านนอกก็ไม่รู้  ในความคิดของฉัน " ชนบท " จะให้ความรู้สึกถึงชีวิตที่สมถะ เรียบง่าย ถ้อยทีถ้อยอาศัย ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน  คำว่า " บ้านนอก " น่าจะเป็นอารมณ์ที่ได้ยินแล้วเหมือนโดนเสียดสีว่าไม่มีความเจริญ  โดยอาจเหมารวมทั้งวัตถุและจิตใจ....แต่ไม่เป็นอย่างนั้นเสมอ    ความเป็นคนบ้านนอกบ่งบอกถึงความใสซื่อ  บริสุทธิ์  ไม่มีแง่มุมใดใด  " น่าแปลกอีกเหมือนกันคนส่วนใหญ่ไม่ชอบไปบ้านนอกบ้านนา  แต่ใฝ่ฝันที่จะข้ามน้ำข้ามทะเลไปเมืองนอกเมืองนา "

ก่อนถึงบ้านย่าจะมีทางแยกเข้าไปบ้านแม่แก่  ถ้าเข้าไปเมื่อไรเป็นอันว่าเด็กเด็กจะไม่อดตายแน่  เพราะที่นี่มีผลไม้เยอะเต็มไปหมด  ฉันชอบต้นมะไฟที่บ้านแม่แก่มากออกลูกที่นึงเหลืองเต็มต้น  มะม่วงกะล่อนต้องแย่งกันเก็บเมื่อมีลมแรงแรงมามันจะร่วงลงมาใต้ต้น  ฉันชอบกินมะม่วงกะล่อนเป็นชีวิตจิตใจถึงขนาดเอาเม็ดมาปลูกที่บ้านแต่มันก็ไม่ขึ้น  ถึงทุกวันนี้ก็ยังเสาะหาเปลือกมะม่วงกะล่อนกินอยู่เสมอแม้มันจะหายากแล้วก็ตาม

แม่แก่เป็นแม่ของย่าใจดีมากตอนฉันอายุสิบกว่าขวบแกแก่มากแล้ว  แต่พวกเราจะเรียกว่า " ง่อม "  ฉันชอบไปดูง่อมตำหมากแล้วก็ชอบขโมยหมากมาแอบตำเล่นพอเค้ารู้ก็โดนตีวงแตกคนละทิศละทาง  ส่วนฉันวิ่งหนีขึ้นต้นฝรั่งกินฝรั่งมันบนต้นนั่นแหละ...กินแล้วก็บ้วนสมมุติว่ากินหมากแบบง่อม...สมัยเด็กจะซนมากมากอาจเป็นเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวนอกนั้นก็น้องชายอีก 3 คน  อะไรที่ผู้ชายเค้าเล่นกัน.." ดิฉันเล่นได้หมดคะ "

เฮ่อ..วันนี้คงยังไม่ถึงบ้านย่าง่ายง่ายหรอกเพราะทางเดินเล็ก ๆ สายนี้  สองข้างทางยังมีเรื่องราวให้ฉันค้นหาอีกมากมาย...